آخرین مطالب
امکانات وب
وقتی با یکی دوست میشی یعنی یه سری مسئولیت رو نسبت بهشون می پذیری، وگرنه چه فرقی بین تو و دیگران وجود داره؟ وقتی حالشون بده باید پیششون باشیم نه اینکه رهاشون کنیم...اینکه تو خوشی ها فقط پیششون باشیم چه لطفی داره؟
هرچند دردناکه ولی لذت اصلی دوستی تو حمایت کردنه...وقتی یکیو لازم دارن که بهش تکیه کنن و تو پیششون هستی، تبدیل اشکشون به لبخند هرچند موقت، اینا لذت واقعی دوستیه...لذت زندگیه
ولی متاسفانه به بعضیا یاد ندادن اینا رو. بعضی افراد فقط یاد گرفتن که از بقیه استفاده کنن نه اینکه به دردشون بخورن...وقتی ناراحتی یا مشکل داری، میگن "وظیفه من نیست که پیشت باشم"...
ولی سوال اینجاست که پاسخ درست به این طور افراد چیه؟ باید رهاشون کنیم و مقابله به مثل، یا اینکه نیکی کنیم و در دجله اندازیم؟
بیشتر زندگی ما رو اطرافیانمون و مخصوصا دوستامون تشکیل میدن...دوستای حامی همیشه هستن ولی گاهی هم پیش میاد که این سنگای صبور هم به یه سنگ صبور نیاز دارن...و اگه نباشه شاید بشکنن :( حواسمون بهشون باشه...چون بار غمای دنیا رو دوش ایناس...عاشقشونم
پ.ن: کلی درس دارم که بخونم ولی ذهن داغونم نمیتونه متمرکز بشه
personal painful thoughts...ما را در سایت personal painful thoughts دنبال میکنید
برچسب: دل نوشته,دل نوشته های زیبا,دل نوشته ها,دلنوشته های عاشقانه,دلنوشته غمگین,دلنوشته های غمگین,دل نوشته هاي زيبا,دلنوشته های کوتاه,دلنوشته زیبا,دلنوشته های من, نویسنده: بازدید: 24